จานร่วงหล่น

จาก... เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน (พ.ศ. 2511)

                                          --- วิทยากร เชียงกูล ---  

----------------------------------------------------------------------- 

 เพลงถ่อยแห่งสถาบัน (พ.ศ. 2553) ...โดย โลกสีเทา

โดมสีขาว ยอดโดม ปล่อยเปลือยเปล่า

สถานศึกษา แห่งนี้ ชื่อนานยาว

สลดด้วย ประวัติศาสตร์ มากเรื่องราว

ที่ขานกล่าว ที่พ้น ที่ห่างไกล

 

ดอกหาง นกยูง สีแดงฉาน

บานตรงไหน ไฉนเลย ต้องสนใจ

คนเดินผ่าน มากมาย ขวักไขว่

มีอะไร ให้เรา เข้ามาเอา

 

ใช่แล้ว ปัญญามีขาย ไว้ที่นี่

ทั้งยังมี มธุรส ของวัยเยาว์

อีกทั้งกลิ่น อบอวล ของวันเก่า

ที่พวกเรา ยึดหรือทิ้ง กันเกินไป

 

เราเยาว์ เราเขลา เราทึ่ง

เราจึง มาหา ความหมาย

จะเก็บเกี่ยว อะไร ไว้ในกาย

สุดท้าย ขึ้นอยู่กับ แต่ละคน

 

มืดจริงหรือ สถาบัน อันเปล่าเปลี่ยว

มองด้านเดียว ไม่แปลกหรอก ที่สับสน

เห็นมุมเดียว ไม่แปลกเลย ที่หมองหม่น

เหมือนวังวน ของสังคม เราต่างตรม

 

ฉันอยากถาม ว่าเธอ ยอมได้ไหม

ที่เยาว์วัย ต่างจาก ท่านวัยขรม

และอยากถาม ว่าเรา รักกันกลม

ในส่วนผสม คนละขั้ว ได้หรือไม่

 

ดอกหาง นกยูง สีแดงฉาน 

บานตรงไหน บางชีวิต อาจสนใจ

คนนับหมื่น เดินสวนผ่าน กันขวักไขว่

มีอะไร อยากได้ ก็มาเอา

 

 

  

โดมสีไหน ทรงใด หรือว่างเปล่า

สถานศึกษา แห่งนี้ นามนานยาว

สลดด้วย ประวัติศาสตร์ มากเรื่องราว

จะขานกล่าว จะพ้น จะห่างไกล 

edit @ 6 Aug 2010 15:58:40 by โลก สี เทา